Nawigacja

PAMIĘTAMY

Pozostaną w naszej pamięci

 

 

 

Barbara Suraga zmarła dnia 13.01.2017 r. w wieku 96 lat.

Odszedł  od nas jeden z najbardziej aktywnych członków Środowiska Batalionów NOW-AK „Gustaw” i „Harnaś”.

Przez wiele lat Pani Basia była duszą naszych zebrań czy okolicznościowych spotkań w Szkole Podstawowej nr 279, której od 20 lat są naszym Patronem.

Była animatorem wielu akcji, zwłaszcza podczas letnich wyjazdów do Rogowa, które organizowała dla wszystkich chętnych. Zawsze wesoła i chętna do działania. Taką właśnie będziemy Ją pamiętać.

W Środowisku była odpowiedzialna za Komisję Socjalną, niosąc pomoc naszym Koleżankom i Kolegom, będącym w potrzebie.

Na szczególną pamięć zasługuje jej praca w Komisji Historycznej, polegająca na zbieraniu i porządkowaniu materiałów dotyczących historii działalności NOW w okresie przed zjednoczeniem z Armią Krajową oraz po tym wydarzeniu.

Materiały te, zebrane w ponad 180 teczkach, zostały przekazane - podczas uroczystego spotkania w Pałacu Staszica - przedstawicielom Archiwum Akt Nowych.

Pani Basia w czasie okupacji działała w konspiracji wspólnie z mężem Orestem Suragą, członkiem NOW. Oboje na polecenie przełożonych zatrudnili się w niemieckich zakładach Junkersa na lotnisku Okęcie, gdzie wykradali części pojemników ze skóry na paliwo oraz wykonali szkice lokalizacji wielkich zbiorników paliwa do samolotów. Dzięki tym szkicom zbiorniki zostały zbombardowane w maju 1942 r.

Droga Pani Basi do Konspiracji była Jej naturalnym wychowaniem w dwudziestoleciu: w domu i szkole.

Nauki w szkole podstawowej pobierała w Belwederze, razem z córkami Marszałka Józefa Piłsudskiego, o czym chętnie opowiadała.

Na początku Powstania Warszawskiego, podczas ewakuacji ludności cywilnej dzielnicy Ochota, Pani Basia wraz z mężem i trzymiesięcznym synem oraz matką zostali wywiezieni na roboty przymusowe do Niemiec, gdzie dali przykład męstwa w warunkach obozowych.

Za swą działalność w czasie okupacji otrzymała Krzyż Armii Krajowej, za działalność w Środowisku – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz odznaczenie Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i awansowanie do stopnia porucznika.

 


Śp. Wojciech Barański 

"Bar"

W dniu 9 grudnia 2016 roku w wieku 86 lat odszedł od nas na wieczną wartę Wojciech Barański (ps. ”Bar”), , wiceprezes Zarządu Głównego ŚZŻAK, podharcmistrz ZHP, członek pierwszej Rady Powierniczej Muzeum Powstania Warszawskiego.

Urodził się 11 lipca 1930 r. w Warszawie.

Podczas okupacji był członkiem harcerskiej organizacji katolicko - narodowej Hufce Polskie. W czasie Powstania Warszawskiego był żołnierzem III Plutonu Kompanii „Harcerskiej” Batalionu „Gustaw”, łącznikiem kapitana „Sosny”. W czasie walk w Powstaniu został kontuzjowany i skierowany do szpitala. Z Warszawy wyszedł z ludnością cywilną. Uciekł z transportu do Pruszkowa.

Po wojnie jako uczeń Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie utworzył młodzieżową organizację antykomunistyczną o nazwie Harcerze Armii Krajowej, której był przywódcą.

W lutym 1947 roku został aresztowany, a po wielomiesięcznym brutalnym śledztwie skazany na pięć lat pozbawienia wolności oraz dwa lata pozbawienia praw publicznych i osadzony w więzieniu we Wronkach. W latach 1950-1952 był więźniem obozu pracy w Rusku koło Strzegomia, a po odbyciu kary został wcielony do 5. Batalionu Pracy Wojskowego Korpusu Górniczego – pracował w kopalni „Generał Zawadzki” w Dąbrowie Górniczej.

W 1956 roku został zwolniony do rezerwy1 .

W 1970 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.

Był długoletnim pracownikiem warszawskiego budownictwa przemysłowego i komunalnego.

Przez wiele lat brał bardzo często udział w spotkaniach z uczniami naszej szkoły, prowadził wycieczki harcerzy szlakiem walk powstańczych naszego Batalionu „Gustaw”.

Odznaczony wieloma odznaczeniami, z których najbardziej sobie cenił Krzyż Armii Krajowej.

Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Wojskowym niedaleko naszej kwatery powstańczej. Bardzo będzie Go nam brakowało.

Cześć Jego Pamięci. 


Śp. Ewa Krasnowolska

"Ewa- Maria"

  4 grudnia 2016 roku zmarła Pani Ewa Krasnowolska- ps. Ewa-Maria. 

    Urodziła się 12 stycznia 1922 w Zakopanem. Jej ojciec był ziemianinem z Kresów Wschodnich. W 1925 roku wyjechał do Argentyny. Warunki finansowe nie pozwoliły mu na sprowadzenie rodziny. Matka była księgową.
   W latach 30. Ewa Krasnowolska uczęszczała do Prywatnej Żeńskiej Szkoły im. Cecylii Plater-Zyberkówny w Warszawie. W połowie lat 30. zapisała się do harcerstwa i należała do 6. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Królowej Jadwigi. Okupację niemiecką spędziła w Warszawie. Uczyła na tajnych kompletach gimnazjalnych, podjęła studia na tajnym Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas okupacjii niemieckiej założyła wraz z przyszłym mężem Jerzym Krasnowolskim tajną organizację wychowawczą "Kuźnia", która miała za zadanie uświadamianie i edukowanie biednej młodzieży warszawskiej. Działała też w tajnym stowarzyszeniu katolickim "Odrodzenie". 
   Podczas powstania warszawskiego dowodziła na Starówce grupą sanitarną batalionu "Gustaw" kompanii "Harcerskiej" AK. Została w Warszawie aż do ostatnich dni powstania. Udało jej się uciec ze stolicy i przedostać do Częstochowy, gdzie wznowiła naukę na tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich, a po zakończeniu wojny przeniosła się do Krakowa i uczestniczyła w seminarium prowadzonym przez prof. Juliana Krzyżanowskiego Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. 
    Od 1947 roku pracowała, z przerwami, w redakcji Państwowego Instytutu Wydawniczego, przeszła na emeryturę w 1977 roku. Zajmuje się pisaniem biografii polskich kobiet walczących w AK. 

Wspomnienie

 


 

Śp. Anna Mazanowska

"Hanka" , "Wrona"

W dniu 28 października w wieku 95 lat odeszła od nas na wieczną wartę koleżanka Anna Mazanowska (ps. „ Hanka”, „Wrona”). Była aktywnym członkiem Środowiska, troszczyła się o zachowanie pamięci o Powstaniu i jego uczestnikach. Szczególną opieką otaczała tych kolegów, którzy żyli i odchodzili w trudnych warunkach.

   Anna Mazanowska pochodziła z rodziny o tradycjach patriotycznych. Jej ojciec, Stanisław, oficer Wojska Polskiego został zamordowany w Katyniu w kwietniu 1940 r.

    W czasie Powstania Warszawskiego podjęła działalność sanitariuszki w Kompanii „Genowefa” w Batalionie „Harnaś”, gdzie zajmowała się opatrywaniem rannych Powstańców i cywili. Na tym stanowisku dotrwała do końca Powstania. Była w załodze szpitala przy ul. Czackiego. Po upadku Powstania opuściła Warszawę wraz z ludnością cywilną.

   Po zakończeniu wojny rozpoczęła studia na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej. Po ich ukończeniu podjęła pracę w Instytucie Energetyki Jądrowej w Świerku, gdzie uzyskała tytuł doktora nauk chemicznych. Pozostawała w kontakcie ze Środowiskiem Batalionów „Gustaw” – „Harnaś” do końca życia. Jeszcze w marcu 2016 roku udzieliła nam wywiadu telefonicznego, dzieląc się swoimi przeżyciami i doświadczeniami. Została pochowana na warszawskich Powązkach.

Wspomnienie  

 


 

Śp. Barbara Kuszell-Jełowicka

"Baśka" , "74"

   Dnia 24 października w wieku 90 lat na wieczną wartę odeszła nasza koleżanka Barbara Kuszell-Jełowicka (ps. „Baśka”, „74”). Urodziła się w 1926 roku w Przytocznie na Podlasiu.

   W 1944 roku zdała maturę na tajnych kompletach w Warszawie. W 1942 roku przystąpiła do konspiracji i przeszła kursy sanitarne oraz praktykę szpitalną w szpitalu przy ul. Kopernika. Na początku Powstania uczestniczyła w działaniach grupy sanitarnej w rejonie barykady przy ul. Miodowej. 15 sierpnia dołączyła do szpitala doktora „Morwy” przy ul. Kilińskiego 3. Dnia 29 sierpnia została zasypana w budynku szpitala zniszczonym podczas bombardowania. Jako jedna z nielicznych została odkopana i uratowana. 30 sierpnia, w trakcie wycofywania się ze Starego Miasta, wraz z rannymi ze szpitala przeszła kanałami od placu Krasińskich do ul. Wareckiej z grupą rannych. W Śródmieściu dołączyła do szpitala batalionowego. Po kapitulacji Powstania Basia wyszła z miasta razem z rodziną. Przeszła przez obóz w Pruszkowie.

    Po wojnie ukończyła ogrodnictwo na Uniwersytecie Poznańskim. Pracowała wiele lat jako architekt krajobrazu w biurach projektowych w Warszawie, Katowicach i Gliwicach. W roku 1961 zamieszkała wraz z mężem w Gliwicach. Miała dwóch synów. W 1989 roku została odznaczona Krzyżem Walecznych za uratowanie rannego podczas ewakuacji Starego Miasta.

    Utrzymywała żywy kontakt z naszym Środowiskiem, prowadziła korespondencję z koleżeństwem z zagranicy. Czynnie uczestniczyła w pracach naszego Środowiska. Została pochowana w grobowcu rodzinnym na warszawskich Powązkach. Będzie nam jej bardzo brakowało.  

 

Aktualności

Kontakt

  • Szkoła Podstawowa Nr 279 im. Batalionów Armii Krajowej "Gustaw" i "Harnaś"
    Szkoła Podstawowa Nr 279
    ul. Cyrklowa 1
    04-044 Warszawa

    REGON:000801384
    NIP: 113-19-22-976
  • 22 810-35-44
    fax: 22 810-35-44

Galeria zdjęć